Jessica Kaahwa

Jessica Kaahwa   jest architektem przestrzeni współistnienia i dialogu w Ugandzie, w samym sercu Czarnej Afryki. Jej podstawowym narzędziem pracy jest teatr, szeroko rozumiany, zaangażowany społecznie, realizowany z profesjonalistami i amatorami, na uniwersytecie i na ulicy, często w odległych wioskach. Pracuje w stolicy kraju Kampali, ale także na pograniczach z Ruandą i Sudanem. Mówi różnymi językami bantu, w tym biegle językiem runyakitara, a także suahili, francuskim i angielskim.

Zaproszona przez Międzynarodowy Instytut Teatru do wygłoszenia przesłania podczas Światowego Dnia Teatru w 2011 roku, powiedziała:Teatr potrafi subtelnie przeniknąć ludzką duszę ogarniętą lękiem i podejrzliwością, dokonać przemiany naszej osobowości i otworzyć świat dla różnych alternatyw stojących tak przed jednostką, jak i wspólnotą. Potrafi nasycić znaczeniem zdarzenia dnia codziennego, a tym samym przygotować nas na niepewną przyszłość.

 Potrafi zaangażować w politykę rozwiązywania ludzkich problemów w najprostszy i bezpośredni sposób. Ponieważ jest teatrem uczestniczącym, daje nam szansę doświadczyć przekroczenia ugruntowanych w nas mniemań. […] Aby teatr, pośród innych form sztuki, pozostał żywym, musimy zdobyć się na poważny akt włączenia go w życie codzienne, gdzie rozstrzygają się zasadnicze sprawy ludzkie związane z konfliktem i pokojem.
Pisząc o dramatach noblisty Wole Soyinki, podkreślała, że rozwój nowoczesnej sztuki dramaturgicznej jest podstawowym narzędziem demokratyzacji w Afryce. Jest autorką wielu dramatów, które czasem sama reżyserowała, i w których występowała jako aktorka. Reżyserowała także m.in. szekspirowskiego „Króla Leara” oraz „Matkę Courage i jej dzieci” Bertolda Brechta w przekładzie na język luganda, z którym to spektaklem podróżowała do Afryki Południowej i Waszyngtonu.
Kształciła się na uniwersytecie w Beninie w Nigerii, gdzie pracowała także jako dziennikarka radiowa. Doktorat zdobyła w 2001 roku na Wydziale Historii, Teorii i Krytyki Teatru  Uniwersytetu Meryland w Stanach Zjednoczonych. Obecnie jest profesorem Departamentu Muzyki, Tańca i Dramatu Uniwersytetu Makarere w Kampali. Zajmuje się tam głównie programami „Teatr dla rozwoju osobowego” i „Teatr dla zgłębienia konfliktu”, starając się zaadoptować „teorię procesu” do podstawowej praktyki teatralnej w Ugandzie.
Jest autorką książek, podręczników i artykułów z tej dziedziny, m.in. „Spektakl uchodźców: praktyczne spotkania”, „Spektakl gender w obozie dla uchodźców: perspektywy i wyzwania”, „Teatr i prawa człowieka w Ugandzie”, „Teatr dla rozwoju: Teatr okrucieństwa w wiosce Kibingo”.
Na własnej farmie w Ugandzie stworzyła sierociniec, w którym pomaga dzieciom – ofiarom konfliktów powrócić do życia społecznego. Wierzy głęboko w uczenie się poprzez działanie, angażując studentów i ludzi teatru w działalność na rzecz praw człowieka, pojednania i rozwoju społecznego.

Jessica Kaahwa

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *